اگرچه انواع مختلف سیستم ترمز (مانند طبل و دیسک) دارای ساختارهای خاص مختلفی هستند ، اما اصول اساسی یکسان هستند ، یعنی استفاده از اصطکاک بین لنت های ترمز و سطح ترمز برای دستیابی به ترمز.
اصل کار لنت های ترمز عمدتاً برای تبدیل انرژی جنبشی وسیله نقلیه به انرژی گرما از طریق اصطکاک است و از این طریق به کاهش سرعت یا توقف وسیله نقلیه می رسد. هنگامی که راننده روی پدال ترمز قدم می زند ، مایع ترمز با فشار بالا فعال می شود و پیستون را در کولیس فشار می دهد تا حرکت کند ، به طوری که لنت های ترمز محکم در مقابل دیسک ترمز (یا درام ترمز) فشرده می شوند. در این فرایند ، اصطکاک بین لنت های ترمز و دیسک ترمز ایجاد می شود و انرژی جنبشی وسیله نقلیه را به انرژی گرما تبدیل می کند و از این طریق به طور موثری وسیله نقلیه را کند می کند. نسل این اصطکاک نه تنها به مواد و طراحی لنت های ترمز بستگی دارد ، بلکه به عملکرد مؤثر کل سیستم هیدرولیک نیز بستگی دارد تا اطمینان حاصل شود که راننده می تواند نیروی ترمز را از طریق پدال کنترل کند.
علاوه بر این ، انواع مختلف سیستم ترمز (مانند طبل و دیسک) دارای ساختارهای خاص مختلفی هستند ، اما اصل اساسی یکسان است ، یعنی استفاده از اصطکاک بین پد ترمز و سطح ترمز برای دستیابی به ترمز. به عنوان مثال ، در ترمزهای دیسک ، کولیس ترمز گیره ترمز دیسک ترمز را با چرخ از طریق عمل هیدرولیک انجام می دهد ، در حالی که در ترمزهای طبل ، پد ترمز ثابت با طبل ترمز که با چرخ در داخل می چرخد تماس می گیرد و اصطکاک لازم را برای جلوگیری از چرخش وسیله نقلیه ایجاد می کند.